Vuil bloed

Roman

‘Vuil bloed’ gaat over een schrijver in dialoog met zijn hoofdpersoon. Louis Prins, de schrijver, besluit na het lezen van een artikel over de Engelse dichter Philip Larkin een boek te schrijven over een lelijke man met een briljante geest. Aanvankelijk lijkt hij de verteller en meester van het verhaal te zijn, maar uiteindelijk wordt hij het slachtoffer, waarmee wordt aangetoond dat schrijven levensgevaarlijk is.

Nadat hij zowel het uiterlijk als het innerlijk van de lelijke man heeft geschreven en hem de naam Philip geeft, schetst hij diens jeugd in het fictieve dorpje Peulen, waar hij opgroeit als zoon van een dominee en een Amerikaanse moeder. In de ‘wreedste leeftijd’ van 41 jaar ontmoet hij hem dan als volwassen man in Den Haag, waar hij inmiddels raadadviseur is geworden van de minister-president. Omdat zij zich beiden realiseren dat zij afhankelijk zijn van elkaar begint hun gezamenlijk leven.

Gesitueerd in het Den Haag ten tijde van de inval in Irak door president George W. Bush , ontwikkelt zich een gecompliceerd verhaal, waarin de heksenprocessen van Salem, de schaker Bobby Fisher, een schone Russische schaakster en het zusje van Philip dat zelfmoord pleegde, een belangrijke rol spelen.
Terwijl de ambivalente relatie tussen de schrijver en zijn hoofdpersoon zich steeds meer als een vriendschap ontwikkelt, komt Philip tot de conclusie dat hij door toedoen van de schrijver het product is van de Europese duisternis en de Amerikaanse technologie van de vooruitgang. ‘Een levensgevaarlijke formule die alleen tot de ondergang kan leiden’.

Als de hoofdpersoon het schrijven ten gevolge van de ziekte van de schrijver ten slotte overneemt is de kring rond van de schrijver die zijn hoofdfiguur creëert tot de hoofdpersoon die de schrijver creëert. Zij realiseren zich uiteindelijk dat het niet om hen gaat, maar om het boek ‘dat wij zijn’. Zoals Philip zegt:
‘Toen begreep ik dat dit boek de schoonheid is waarvoor ik een offer moet brengen. Dit boek heeft ons beiden vuil bloed bezorgd. We hebben samen verloren en daarin schuilt de schoonheid’.

‘Vuil bloed’ is een verrassende en ontroerende roman, waarin fictie en werkelijk tegen het decor van de Haagse binnenstad door elkaar lopen en die uiteindelijk gaat over een ongebruikelijke bloedbroederschap.

Direkt te bestellen via www.dewitteuitgeverij.nl

Voor de volledige recensie in het weekblad Den Haag Centraal klik hier

Inleiding van Theo Monkhorst bij de presentatie van de roman ‘Vuil bloed’

‘Vuil bloed’, mijn nieuwe roman, heb ik geschreven omdat ik werd gefascineerd door het verschijnsel dat een heel lelijk mens heel aantrekkelijk kan zijn. Dat de inhoud van dat mens zo sterk is dat hij de vorm doet vergeten. Dat wilde ik onderzoeken, omdat verschil en overeenkomst tussen vorm en inhoud ons dagelijks bezig houdt. Wij kijken naar mensen die we voor het eerst tegen komen en vormen ons een beeld van hen op basis van de vorm en niet van de inhoud omdat wij die niet kennen.

Als wij iemand tegenkomen die lichamelijk gehandicapt is zijn wij geneigd om te schrikken, louter en alleen omdat wij ons vanuit de buitenkant van wat we zien een idee vormen over wat er binnenin zit. Als de vorm afwijkt van het modale moet de inhoud ook wel afwijken, dat is onze primitiefste reactie. Iemand die gehandicapt is moet dus zielig zijn of dom of wie weet wat nog meer, maar niet gewoon. Pas als wij de inhoud leren kennen kunnen wij ons een beeld van de hele persoonlijkheid vormen.